ورنر هرتزوگ

ورنر هرتزوگ (آلمانی: [ˈvɛɐ̯nɐ ˈhɛɐ̯tsoːk]؛ زادهٔ ۵ سپتامبر ۱۹۴۲) کارگردان فیلم، فیلمنامه‌نویس، نویسنده، بازیگر و کارگردان اپرا آلمانی است که به عنوان پیشگام سینمای جدید آلمان شناخته می‌شود. در فیلم‌های او اغلب قهرمان‌های بلندپرواز با رویاهای غیرممکن، افرادی با استعدادهای منحصربه‌فرد در زمینه‌های مبهم یا افرادی در تضاد با طبیعت حضور دارند. او به دلیل فرآیند فیلمسازی منحصربه‌فردش مانند بی‌توجهی به استوری‌بردها، تاکید بر بداهه‌پردازی و قرار دادن بازیگران و گروه در موقعیت‌های مشابه شخصیت‌های فیلم‌هایش شناخته می‌شود. هرتزوگ در سال 1961، زمانی که نوزده ساله بود، کار بر روی اولین فیلمش هراکلس را آغاز کرد. از آن زمان تاکنون او بیش از شصت فیلم بلند و مستند را تولید، نویسندگی و کارگردانی کرده است، مانند آگویر، خشم خدا (1972)، معمای کاسپار هاوزر (1974)، قلب شیشه ای (1976)، استروسک (1977)، نوسفراتو خون آشام (1929) (1987)، درس‌های تاریکی (1992)، دیتر کوچولو نیاز به پرواز دارد (1997)، بهترین شیطان من (1999)، شکست ناپذیر (2000)، مرد گریزلی (2005)، برخوردها در انتهای جهان (2007)، ستوان بد: بندر کال نیو اورگوتن (2009)، و رویای 2009. او بیش از دوازده کتاب منثور منتشر کرده است و همین‌طور اپرا کارگردانی کرده است. فرانسوا تروفو، فیلمساز فرانسوی، زمانی هرتزوگ را «مهمترین کارگردان فیلم زنده» نامید. راجر ایبرت، منتقد فیلم آمریکایی، گفت که هرتزوگ "هیچ فیلمی را خلق نکرده است که به خطر بیفتد، شرم آور باشد، به دلایل عمل گرایانه ساخته شده باشد یا جالب باشد. حتی شکست های او نیز دیدنی است." او در سال 2009 توسط مجله تایم به عنوان یکی از 100 فرد تأثیرگذار جهان انتخاب شد.