دبلیو. سامرست موام

ویلیام سامرست موام (۲۵ ژانویه ۱۸۷۴ - ۱۶ دسامبر ۱۹۶۵) نویسنده‌ای انگلیسی بود که به خاطر نمایشنامه‌ها، رمان‌ها و داستان‌های کوتاهش شناخته می‌شود. موام در پاریس متولد شد و ده سال اول زندگی‌اش را در آنجا گذراند. موام در انگلستان تحصیل کرد و به دانشگاهی در آلمان رفت. او دانشجوی پزشکی در لندن شد و در سال ۱۸۹۷ به عنوان پزشک واجد شرایط شد. او هرگز به طبابت نپرداخت و به یک نویسنده تمام وقت تبدیل شد. اولین رمان او، لیزای لمبت (۱۸۹۷)، مطالعه‌ای درباره زندگی در محله‌های فقیرنشین، توجه‌ها را به خود جلب کرد، اما به عنوان یک نمایشنامه‌نویس بود که برای اولین بار به شهرت ملی دست یافت. تا سال ۱۹۰۸، چهار نمایشنامه او به طور همزمان در وست اند لندن در حال اجرا بود. او سی و دومین و آخرین نمایشنامه خود را در سال ۱۹۳۳ نوشت و پس از آن تئاتر را رها کرد و بر رمان‌ها و داستان‌های کوتاه تمرکز کرد. رمان‌های موآم پس از لیزا اهل لمبت شامل «از اسارت انسانی» (۱۹۱۵)، «ماه و شش پنی» (۱۹۱۹)، «پرده نقاشی‌شده» (۱۹۲۵)، «کیک و آبجو» (۱۹۳۰) و «لبه تیغ» (۱۹۴۴) می‌شوند. داستان‌های کوتاه او در مجموعه‌هایی مانند «درخت کازوارینا» (۱۹۲۶) و «مخلوط مانند قبل» (۱۹۴۰) منتشر شدند؛ بسیاری از آنها برای رادیو، سینما و تلویزیون اقتباس شده‌اند. محبوبیت زیاد و فروش فوق‌العاده او واکنش‌های منفی منتقدان روشنفکر را برانگیخت، که بسیاری از آنها سعی کردند او را صرفاً به عنوان نویسنده‌ای شایسته و لایق کوچک جلوه دهند. ارزیابی‌های جدیدتر عموماً «از اسارت انسانی» - کتابی با عنصر بزرگ زندگینامه‌ای - را به عنوان یک شاهکار رتبه‌بندی می‌کنند و داستان‌های کوتاه او به طور گسترده مورد توجه منتقدان قرار گرفته‌اند. سبک نثر ساده موآم به دلیل وضوح آن شناخته شد، اما تکیه او بر کلیشه‌ها، نظرات انتقادی منفی را به خود جلب کرد. در طول جنگ جهانی اول، موآم برای سرویس مخفی بریتانیا کار می‌کرد و بعدها از تجربیات خود برای داستان‌هایی که در دهه ۱۹۲۰ منتشر کرد، بهره برد. اگرچه در درجه اول همجنس‌گرا بود، اما تلاش می‌کرد تا حدودی با هنجارهای زمان خود مطابقت داشته باشد. او پدر و شوهر شد و در سال ۱۹۱۷ با سیری ولکام ازدواج کرد، سه سال پس از آن رابطه‌ای که منجر به تولد دخترشان، لیزا، شد. این ازدواج دوازده سال دوام آورد، اما قبل، در طول و بعد از آن، شریک اصلی موآم مرد جوان‌تری به نام جرالد هکستون بود. آنها با هم سفرهای طولانی به آسیا، دریاهای جنوبی و سایر مقاصد داشتند. موآم هر جا که می‌رفتند، مطالبی برای داستان‌هایش جمع‌آوری می‌کرد. آنها با هم در ریویرای فرانسه زندگی می‌کردند، جایی که موآم با ولخرجی از مهمانان پذیرایی می‌کرد. پس از مرگ هکستون در سال ۱۹۴۴، آلن سیرل تا پایان عمر نویسنده، منشی و همراه موآم شد. موآم اندکی پس از جنگ جهانی دوم از نوشتن رمان دست کشید و سال‌های آخر عمرش با کهولت سن آسیب دید. او در سن ۹۱ سالگی درگذشت.