تاد هینز

تاد هینز (/heɪnz/؛ متولد ۲ ژانویه ۱۹۶۱؛ لس‌آنجلس) فیلمساز آمریکایی است. فیلم‌های او چهار دهه را با مضامینی چون بررسی شخصیت موسیقی‌دانان مشهور، جوامع ناکارآمد و دیستوپیایی و نقش‌های جنسیتی مبهم، در بر می‌گیرد. هینز اولین بار با فیلم کوتاه جنجالی خود «سوپراستار: داستان کارن کارپنتر» (۱۹۸۷) که زندگی و مرگ خواننده کارن کارپنتر را با استفاده از عروسک‌های باربی به عنوان بازیگر به تصویر می‌کشد، توجه عمومی را به خود جلب کرد. «سوپراستار» به یک اثر کلاسیک کالت تبدیل شد. اولین فیلم بلند هینز در مقام کارگردان، «سم» (۱۹۹۱)، کاوشی تحریک‌آمیز در برداشت‌ها و خرابکاری‌های کوییر در دوران ایدز، او را به عنوان چهره‌ای از یک سینمای جدید و هنجارشکن تثبیت کرد. «سم» جایزه بزرگ هیئت داوران جشنواره فیلم ساندنس را از آن خود کرد و به عنوان اثری برجسته از سینمای جدید کوییر شناخته می‌شود. هینز برای دومین فیلم بلند خود، «گاوصندوق» (۱۹۹۵)، که تصویری نمادین از یک زن خانه‌دار است که به مواد شیمیایی متعددی حساسیت پیدا می‌کند، تحسین بیشتری دریافت کرد. «گاوصندوق» بعداً توسط نظرسنجی فیلم «ویلیج وویس» به عنوان بهترین فیلم دهه ۱۹۹۰ انتخاب شد. فیلم بلند بعدی او، «ماین طلای مخملی» (۱۹۹۸)، ادای احترامی به دوران موسیقی گلم راک دهه ۱۹۷۰ است. این فیلم جایزه ویژه هیئت داوران را برای بهترین مشارکت هنری در جشنواره فیلم کن ۱۹۹۸ دریافت کرد. هینز با فیلم «دور از بهشت» (۲۰۰۲) تحسین و تا حدودی موفقیت در سینمای جریان اصلی را به دست آورد و اولین نامزدی جایزه اسکار خود را برای بهترین فیلمنامه اصلی به دست آورد. او به کارگردانی فیلم‌های تحسین‌شده‌ای مانند «من آنجا نیستم» (۲۰۰۷)، «کارول» (۲۰۱۵)، «شگفت‌زده» (۲۰۱۷) و «آب‌های تاریک» (۲۰۱۹) ادامه داد. او اولین مستند بلند خود، «زیرزمین مخملی» (۲۰۲۱) را کارگردانی کرد. هینز مینی سریال «میلدرد پیرس» (۲۰۱۱) از شبکه HBO را کارگردانی و نویسندگی کرد که برای آن نامزد سه جایزه امی ساعات پربیننده شد.