استیون سودربرگ

استیون اندرو سودربرگ (زاده ۱۴ ژانویه ۱۹۶۳) کارگردان، تهیه‌کننده، فیلم‌نامه‌نویس، فیلم‌بردار و تدوین‌گر آمریکایی است. سودربرگ که یکی از پیشگامان سینمای مستقل مدرن بود، بعدها برای فیلم‌های مبتکرانه‌ای که در سیستم استودیو ساخته می‌شد تحسین برانگیز شد. موفقیت سودربرگ در کارگردانی، درام مستقل سکس، دروغ، و نوار ویدئویی (1989)، او را به عنوان یک حضور چشمگیر در صنعت فیلم در کانون توجه عموم قرار داد. سودربرگ در 26 سالگی به جوانترین کارگردان انفرادی برنده نخل طلای جشنواره کن تبدیل شد و این فیلم موفقیت تجاری جهانی و همچنین تحسین های متعددی را به دست آورد. پنج فیلم بعدی او، که شامل King of the Hill (1993) بود، از نظر تجاری ناموفق بودند. او با کمدی جنایی خارج از دید (1998)، بیوگرافی ارین بروکوویچ (2000) و درام جنایی ترافیک (2000) به جریان اصلی تر تبدیل شد. او برای فیلم ترافیک برنده جایزه اسکار بهترین کارگردانی شد. او با سه گانه و فرانچایز فیلم Ocean (18-2001) موفقیت محبوب و انتقادی بیشتری پیدا کرد. چه (2008); خبرچین! (2009); سرایت (2011); Haywire (2011); مایک جادویی (2012); عوارض جانبی (2013); لوگان لاکی (2017); Unsane (2018)؛ بگذار همه صحبت کنند (2020)؛ بدون حرکت ناگهانی (2021)؛ و کیمی (2022). حرفه سینمایی او ژانرهای زیادی را در بر می گیرد، اما تخصص او فیلم های روانشناسی، جنایی و دزدی است. فیلم‌های او بیش از ۲.۲ میلیارد دلار در سرتاسر جهان فروخته‌اند و چهارده نامزدی جایزه اسکار را به‌دست آورده‌اند که پنج بار برنده شده‌اند. فیلم‌های سودربرگ اغلب حول محور مفاهیم آشنا می‌چرخند که به طور مرتب برای فیلم‌های هالیوودی با بودجه کلان استفاده می‌شوند، اما او به طور معمول از یک رویکرد هنری آوانگارد استفاده می‌کند. آنها بر موضوعات تغییر هویت شخصی، انتقام، تمایلات جنسی، اخلاقیات و شرایط انسانی تمرکز دارند. فیلم‌های بلند او اغلب در حوزه سینماتوگرافی متمایز هستند زیرا او تحت تأثیر سینمای آوانگارد همراه با استفاده از فرمت‌های فیلم و دوربین نامتعارف قرار گرفته است. بسیاری از فیلم‌های سودربرگ با خطوط داستانی چندبعدی با پیچش‌های داستانی، داستان‌سرایی غیرخطی، توالی تجربی، مناظر صوتی پرتعلیق و نقطه‌نظر سوم شخص لنگر انداخته‌اند.