رند بروکس

Arlington Rand Brooks Jr. (21 سپتامبر 1918 – 1 سپتامبر 2003) بازیگر آمریکایی سینما و تلویزیون بود. بروکس در Wright City در ایالت میسوری زاده شد. او فرزند Arlington Rand Brooks، کشاورز، بود. زمانی که چهار ساله بود به همراه مادرش به لس‌آنجلس نقل مکان کرد، هرچند تابستان‌ها را همچنان در Wright City می‌گذراند. بروکس تا دهه 1950، چه پیش از مرگ پدرش در سال 1950 و چه پس از آن، به رفت‌وآمد به زادگاهش Wright City ادامه داد. مادر و پدربزرگ او بازیگر بودند. بروکس پس از پایان تحصیل، در استودیوی MGM تست بازیگری داد و نقشی کوتاه در Love Finds Andy Hardy (1938) به او واگذار شد. شهرت فراوان او با ایفای نقش Charles Hamilton در فیلم «بربادرفته» (Gone with the Wind محصول 1939) رقم خورد؛ نقشی که بعدها اعتراف کرد از آن بیزار بوده است، چرا که ترجیح می‌داد نقش‌های سرسخت‌تر و مردانه‌تری بازی کند. او بر اساس قراردادش با MGM هفته‌ای 100 دلار دستمزد می‌گرفت، اما زمانی که برای فیلم «بربادرفته» به استودیوی Selznick International Pictures قرض داده شد، دستمزد او به 500 دلار در هفته رسید. پس از «بربادرفته»، او نقش‌های نسبتاً کوتاهی در فیلم‌های دیگر از جمله Babes in Arms بازی کرد و سپس در اواسط دهه 1940، نقش ثابت Lucky را در مجموعه فیلم‌های وسترن Hopalong Cassidy به دست آورد؛ بروکس در این نقش جانشین Russell Hayden شد. از میان این فیلم‌ها که با نقش‌آفرینی William Boyd در نقش هاپالانگ همراه بود، می‌توان به Hoppy's Holiday، The Dead Don't Dream و Borrowed Trouble اشاره کرد. بازی او در Fool's Gold با بازخوردهای مثبتی روبه‌رو شد و نشریه ورایتی اعلام کرد که او «کاری درخشان» ارائه داده است. او در نسخه‌های تدوین‌شده نیم‌ساعته برخی از این فیلم‌ها، در 12 قسمت از مجموع 52 قسمت سریال تلویزیونی Hopalong Cassidy نیز حضور یافت. در سال 1948، او در فیلم کم‌هزینه و سیاه‌وسفید Ladies of the Chorus محصول کلمبیا پیکچرز در کنار Adele Jergens و مریلین مونرو به ایفای نقش پرداخت. بروکس نخستین بازیگری شد که روی پرده سینما با مونرو، که ظرف چند سال بعد به یکی از بزرگ‌ترین ستارگان سینمای جهان تبدیل شد، صحنه بوسه داشت. این اثر که ظرف تنها 10 روز فیلم‌برداری شد، بلافاصله پس از اتمام مراحل ساخت به نمایش درآمد. نشریه ورایتی بازی او در فیلم The Steel Fist (1952) را «توانمند» توصیف کرد. تلویزیون فرصت‌های تازه‌ای را پیش روی او قرار داد که باز هم بیشتر در آثار وسترن بود. او در مجموعه تلویزیونی دهه 1950 با عنوان The Adventures of Rin Tin Tin نقش سرجوخه Randy Boone را بازی کرد. بروکس به عنوان بازیگر مهمان در سریال‌های وسترن دهه 1950 از جمله Mackenzie's Raiders، The Lone Ranger، ماوریک، دود اسلحه و بونانزا نیز حضور داشت. او دو بار در سریال ماجراجویی سندیکایی Rescue 8 و همچنین سریال درام دادگاهی پری میسون از شبکه CBS ظاهر شد. در سال 1962، او فیلمی را درباره سگ‌های شجاع با عنوان Bearheart کارگردانی و تهیه‌کنندگی کرد، اما این فیلم به دلیل درگیر شدن مدیر امور تجاری او در جرایمی نظیر جعل و فساد مالی، دچار مشکلات حقوقی شد. این اثر سرانجام در سال 1978 با عنوان Legend of the Northwest اکران شد. بروکس پس از کناره‌گیری از دنیای نمایش، یک شرکت خصوصی خدمات آمبولانس را در گلندیلِ کالیفرنیا اداره می‌کرد. او اظهار داشت که «بیشتر از تقریباً هر کس دیگری در فیلم‌ها مرده است» و هرچند هرگز چهره‌ای بسیار بزرگ در دنیای نمایش نشد، اما مایل بود دوباره به آن بازگردد. بروکس در سال 1994 این شرکت آمبولانس را فروخت و در مزرعه خود در دره Santa Ynez بازنشسته شد، جایی که در آن اسب‌های قهرمان اندلسی پرورش می‌داد. او در سال 1992 به مناسبت زادروز کلارک گیبل در Cadiz در اوهایو، همراه با Ann Rutherford و Fred Crane در مراسم گردهمایی دوباره عوامل «بربادرفته» شرکت کرد. در 1 سپتامبر 2003، بروکس در Santa Ynez کالیفرنیا درگذشت.