اونا مانسون

اونا مانسون (16 ژوئن 1903 – 11 فوریه 1955) بازیگر آمریکایی بود که شاید بیش از همه به خاطر ایفای نقش بل واتلینگ، زن روسپی در فیلم «بر باد رفته» (1939) شناخته می‌شود. او نخستین بار در برادوی با ایفای نقش دختری معصوم و اهل رقص و آواز در اجرای اصلی نمایش No, No, Nanette به شهرت رسید. پس از آن، مانسون در دهه 1930 در نیویورک کارنامه بسیار موفقی در تئاتر و رادیو برای خود رقم زد. او در سال 1927 ترانه "You're the Cream in My Coffee" را برای نخستین بار در تئاتر موزیکال برادوی با نام Hold Everything معرفی و اجرا کرد. نخستین نقش‌آفرینی او در قامت نقش اول، در یک فیلم ناطق از شرکت برادران وارنر به نام Going Wild (1930) رقم خورد. این اثر در ابتدا قرار بود فیلمی موزیکال باشد، اما به دلیل دلزدگی مخاطبان از فیلم‌های موزیکال که سینماها را در سال‌های 1929-1930 تقریباً اشباع کرده بود، تمامی قطعات موسیقی پیش از اکران اثر حذف شدند. مانسون در سال بعد در کمدی موزیکالی به نام Hot Heiress ظاهر شد و در آن چندین ترانه را همراه با هم‌بازی‌اش Ben Lyon خواند. او همچنین در فیلم‌های Broadminded (1931) و Five Star Final (1931) نقش‌آفرینی کرد. سپس مدتی کوتاه از سینما کناره گرفت و در سال 1938 بار دیگر به پرده نقره‌ای بازگشت. زمانی که دیوید او. سلزنیک سرگرم انتخاب بازیگران فیلم «بر باد رفته» بود، ابتدا اعلام کرد که می وست نقش بل را ایفا خواهد کرد؛ اما این ادعا صرفاً یک ترفند تبلیغاتی بود. تلولا بنک‌هد نیز این نقش را به دلیل کوتاهی بیش از حد رد کرد. خود مانسون نقطه مقابل بلِ جذاب و درشت‌اندام به شمار می‌رفت؛ زنی با چهره‌ای کک‌مکی و جثه‌ای ظریف. با این حال، مهارت بازیگری‌اش به تست تصویر او جلوه‌ای شگفت‌انگیز بخشید؛ برگ برنده در صدای او بود. او در آزمون بازیگری با صدایی بم و خش‌دار صحبت کرد که حس فریبندگی و دنیا‌دیدگی را منتقل می‌کرد. رفع سایر نواقص ظاهری نیز به بخش لباس و چهره‌پردازی واگذار شد. استقبال گسترده از «بر باد رفته» عملاً مسیر پیشرفت حرفه‌ای مانسون را به بن‌بست کشاند؛ زیرا او در ادامه فعالیت هنری‌اش مدام در نقش‌های مشابه کلیشه شد. دو سال بعد، او نقش محوری دیگری را در قالب یک زن روسپی‌خانه‌دار، این بار با هویتی چینی، در فیلم نوآر جوزف فون اشترنبرگ با نام The Shanghai Gesture بازی کرد. به پاس خدمات اونا مانسون در صنعت سینما، ستاره‌ای در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود در شماره 6211 بلوار هالیوود به او اختصاص یافته است. مانسون سه بار ازدواج کرد: در سال 1927 با ادوارد بازل، بازیگر و کارگردان، در سال 1941 با Stewart McDonald و در سال 1949 با طراح صحنه Eugene Berman. او در سال 1955، در حالی که با بیماری و وضعیت نامساعد سلامتی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، در سن 51 سالگی بر اثر مصرف بیش از حد باربیتورات‌ها در آپارتمانش در نیویورک خودکشی کرد. در یادداشتی که کنار بستر مرگ او پیدا شد، آمده بود: «این تنها راهی است که می‌شناسم تا دوباره رها شوم... لطفاً به دنبال من نیایید.»