نینو روتا

از ویکی پدیا، دانشنامه آزاد جووانی «نینو» روتا (زاده ۳ دسامبر ۱۹۱۱ – درگذشته ۱۰ آوریل ۱۹۷۹) آهنگساز، پیانیست، رهبر ارکستر و آکادمیک ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر موسیقی فیلم‌هایش، به‌ویژه برای فیلم‌های فدریکو فلینی و لوچینو ویسکونتی شناخته می‌شود. او همچنین موسیقی دو فیلم شکسپیر فرانکو زفیرلی و دو فیلم اول سه گانه پدرخوانده فرانسیس فورد کاپولا را ساخت و جایزه اسکار بهترین موسیقی متن را برای The Godfather Part II (1974) دریافت کرد. روتا در طول کار طولانی خود آهنگساز فوق العاده ای بود، به ویژه در موسیقی برای سینما. او از دهه 1930 تا زمان مرگش در سال 1979 بیش از 150 قطعه موسیقی برای تولیدات ایتالیایی و بین المللی نوشت - به طور متوسط هر سال سه قطعه موسیقی در یک دوره 46 ساله، و در پربارترین دوره خود از اواخر دهه 1940 تا اواسط دهه 1950، هر سال ده قطعه موسیقی نوشت، و گاهی اوقات بیشتر از آن، با 4 امتیاز بیشتر، با 4 امتیاز بیشتر از یک فیلم. او در کنار این مجموعه عظیم آثار سینمایی، ده اپرا، پنج باله و ده ها اثر ارکسترال، کرال و مجلسی دیگر را ساخت که معروف ترین آنها کنسرتو زهی اوست. او همچنین موسیقی بسیاری از تولیدات تئاتری توسط ویسکونتی، زفیرلی و ادواردو دی فیلیپو را ساخت و همچنین سابقه تدریس طولانی در Liceo Musicale در باری، ایتالیا را داشت که تقریباً 30 سال در آنجا کارگردان بود.