نبیل آیوش

نبیل آیوش (زاده ۱ آوریل ۱۹۶۹) کارگردان، تهیه‌کننده و نویسنده فرانسوی-مراکشی است. فیلم های او در جشنواره های بین المللی فیلم از جمله جشنواره فیلم کن و جشنواره جهانی فیلم مونترال به نمایش درآمده است. آیوش در سال 1969 در پاریس از پدری مراکشی به نام نورالدین آیوش و مادری فرانسوی با تبار تونسی-یهودی متولد شد. برادر او همکار کارگردان هیچام آیوش است. پس از طلاق والدینش، او بخش زیادی از دوران کودکی خود را در حومه سارسلز گذراند و تابستان ها از کازابلانکا دیدن کرد. آیوش کشف سینمای بین‌المللی در مرکز فرهنگی محلی، Forum des Cholettes را الهام‌بخش حرفه فیلم‌سازی خود می‌داند. آیوش کار خود را به عنوان فیلمنامه نویس و کارگردان با آژانس تبلیغاتی Euro-RSCG آغاز کرد. در سال 1992، Les Pierres bleues du desert را کارگردانی کرد، اولین فیلم کوتاه با جمل دبوز که تاریخچه مرد جوانی را روایت می کند که متقاعد شده بود که سنگ های آبی بزرگی در بیابان وجود دارد. در سال 1993، آیورش در کازابلانکا اقامت گزید و در آنجا دو فیلم کوتاه به نام‌های Hertzienne Connexion (1993) و Vendeur de silence (1994) را کارگردانی کرد که برای آن‌ها شهرت بین‌المللی دریافت کرد. در سال 1997، آیوش اولین فیلم بلند سینمایی خود را کارگردانی کرد که نماینده مراکش در اسکار بود. او همچنین فیلم‌های سینمایی Une Minute de soleil en moins (2003) و هر چه لولا بخواهد (2008) محصول پاته را کارگردانی کرد. در سال 1999، Ayouch یک شرکت تولیدی به نام Ali n'Productions ایجاد کرد تا به کارگردانان جوان مشتاق در ایجاد حرفه خود کمک کند. او در سال 2000 در جشنواره جهانی فیلم مونترال برای فیلم علی زاوا: شاهزاده خیابان ها برنده جایزه جهانی شد. Ayouch قرار است فیلم مهیج فرانسوی-مراکشی Mirages را تولید کند. فیلم اسب‌های خدا محصول 2012 آیوش بر اساس رمان ستارگان سیدی مومن اثر ماهی بین بینه ساخته شده است. در اسب‌های خدا، آیوش به بررسی رادیکال‌سازی می‌پردازد که می‌تواند ناشی از فقر و بدجنسی افراطی رخ دهد، با اشاره به بمب‌گذاری‌های کازابلانکا در سال 2003. این فیلم در بخش نگاه مشخص در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۲ به رقابت پرداخت. این همچنین ارسالی مراکش برای هشتاد و پنجمین دوره جوایز اسکار (در فوریه 2013) بود. در سال 2021، فیلم ضربات کازابلانکا به کارگردانی آیوش برای رقابت هفتاد و چهارمین جشنواره فیلم کن انتخاب شد. در فوریه 2025، آیوش به هیئت داوران مسابقه در هفتاد و پنجمین جشنواره بین المللی فیلم برلین به ریاست تاد هاینز پیوست. آیوش یکی از اعضای آکادمی فیلم های سینمایی، آکادمی سزار و آکادمی فیلم عرب است. فیلم خیلی دوست داشتنی آیوش که در مراکش می گذرد به دلیل صحنه های جنسی غیر شبیه سازی شده اش به ویژه صحنه ای که لوبنا آبیدر یک فلاتیوی شبیه سازی نشده را روی یک مرد اجرا می کند، سروصدا به پا کرد. این فیلم در نهایت در مراکش توقیف شد. آیوش در کازابلانکا کار و زندگی می کند. او با مریم توزانی فیلمساز و بازیگر مراکشی ازدواج کرده است. منبع: مقاله «نبیل ایوش» از دانشنامهٔ آزاد ویکی پدیا