میکی رورک

فیلیپ آندره «میکی» رورک جونیور (زاده ۱۶ سپتامبر ۱۹۵۲) بازیگر و بوکسور سابق آمریکایی است که عمدتاً به عنوان نقش اصلی در فیلم‌های درام، اکشن و مهیج ظاهر شده است. رورک در دوران اوج دهه ۱۹۸۰، نقش‌های مکمل را در فیلم‌هایی مانند «گرمای بدن» (۱۹۸۱) و «شام» (۱۹۸۲) بازی کرد و سپس در فیلم‌هایی مانند «پسر موتورسوار» در «ماهی غران» (۱۹۸۳)، «چارلی موران» در «پاپ گرینویچ ویلیج» (۱۹۸۴)، «کاپیتان استنلی وایت» در «سال اژدها» و «جان گری» در «نه و نیم هفته» (۱۹۸۶) نقش‌های اصلی را بر عهده گرفت. او به خاطر بازی در فیلم زندگینامه‌ای چارلز بوکوفسکی به نام «بارفلای» و فیلم ترسناک و معمایی «قلب فرشته» (هر دو محصول ۱۹۸۷) مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. در سال ۱۹۹۱، پس از یک رشته شکست‌های انتقادی و تجاری، رورک - که در سال‌های اولیه فعالیتش به عنوان بوکسور آموزش دیده بود - بازیگری را رها کرد و برای مدتی به یک بوکسور حرفه‌ای تبدیل شد. رورک پس از بازنشستگی از بوکس در سال ۱۹۹۴، به بازیگری بازگشت و در چندین فیلم مانند «باران‌ساز» (۱۹۹۷)، «بوفالو ۶۶» (۱۹۹۸)، «کارخانه حیوانات»، «کارتر را بگیرید» (هر دو محصول ۲۰۰۰)، «تعهد» (۲۰۰۱)، «روزی روزگاری در مکزیک» (۲۰۰۳)، «مردی در آتش» (۲۰۰۴) و «دومینو» (۲۰۰۵) نقش‌های مکمل را بر عهده گرفت. در سال ۲۰۰۵، رورک با ایفای نقش اصلی در فیلم اکشن مهیج نئو نوآر «شهر گناه» به محافل جریان اصلی هالیوود بازگشت و برای آن جوایزی از انجمن منتقدان فیلم شیکاگو، جوایز فیلم و تلویزیون ایرلند و انجمن منتقدان فیلم آنلاین دریافت کرد. این بازگشت با بازی او در نقش رندی «قوچ» رابینسون، کشتی‌گیر پا به سن گذاشته، در فیلم درام ورزشی «کشتی‌گیر» (۲۰۰۸) به اوج خود رسید. رورک برای این نقش، جایزه گلدن گلوب و جایزه بفتا را برای بهترین بازیگر مرد دریافت کرد و نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد نیز شد. پس از این، رورک در چندین فیلم موفق تجاری ظاهر شد؛ مرد آهنی ۲، بی‌مصرف‌ها (هر دو محصول ۲۰۱۰) و جاودانه‌ها (۲۰۱۱)، پیش از آنکه عمدتاً به کار در تولیدات مستقل و مستقیم به ویدیو روی آورد.