میشل پیکولی

میشل ژاک دانیل پیکولی پسر هانری پیکولی، نوازنده ویولن و مارسل اکسپرت-بزانسون (1892-1990)، پیانیست و دختر صنعتگر و سیاستمدار فرانسوی چارلز اکسپرت-بزانسون بود. در سال 1954، میشل پیکولی با الئونور هیرت بازیگر ازدواج کرد و از او صاحب یک دختر به نام آن کوردلیا پیکولی شد. در سال 1966 با خواننده ژولیت گرکو و سپس در سال 1978 با لودیوین کلرک فیلمنامه نویس ازدواج کرد و با او دو فرزند لهستانی الاصل به نام های اینورد و میسیا را به فرزندی پذیرفت. تعهدات پیکولی جوان که در مؤسسه‌ای برای کودکان مشکل‌دار قرار دارد، در مخالفت با پدربزرگ مادری‌اش، سناتور جمهوری سوم، سرمایه‌دار حزب رادیکال، و نقاش صنعتی مهم، که توسط اتحادیه‌ی چپ کارگری و ژرژ کلمانسو متهم شده است، به مست کردن کارگرانش از طریق سفید سرب که باعث مسمومیت با سرب می‌شود، انجام می‌شود. سپس میشل پیکولی ابتدا با آندره بائر ترو و سپس در دوره سایمون به عنوان بازیگر آموزش دید. میشل پیکولی پس از حضور در فیلم "Sortilèges" ساخته کریستین ژاک در سال 1945، اولین فیلم خود را در "Le Point Du Jour" ساخته لوئیس داکوین انجام داد. او در تئاتر با شرکت‌های رنو بارو و گرنیر هوسو و همچنین در تئاتر بابیلون متمایز شد. او که در سال 1954 در فیلم "کانکان فرانسوی" مورد توجه قرار گرفت، به روی صحنه ادامه داد و با کارگردانان ژاک اودیبرتی، ژان ویلار، ژان ماری سرو، پیتر بروک، لوک باندی، پاتریس شرو و آندره انگل کار کرد و در فیلم های تلویزیونی محبوب نیز شناخته شد. او که پس از عزاداری خانوادگی یک آتئیست شده بود، در سال 1956 با لوئیس بونوئل آشنا شد و از قضا نقش یک کشیش را در "La Mort En Ce Jardin" بر عهده گرفت. او در سال 1959 فیلم کوتاه «Le Rendez-Vous De Noël» از آندره میشل را بر اساس داستان کوتاه ملک اواری «Le Noël Du Petit Cireur» در الجزیره ساخت. در دهه 1960 مراسم تقدیس او به صدا درآمد، در «Le Doulos» اثر ژان پیر ملویل مورد توجه قرار گرفت، او با «Le Mépris» اثر ژان لوک گدار در کنار بریژیت باردو در سطح بین‌المللی آشکار شد. از آن زمان به بعد با بزرگ ترین فیلمسازان فرانسوی و بین المللی مانند آلفرد هیچکاک، لوئیس بونوئل، یوسف شاهین، مانوئل دو اولیویرا... او دهه 1980 را با جایزه تفسیری جشنواره کن در سال 1980 با "Le Saut Dans Le Vide" اثر مارکو بلوکیو و جشنواره برلین در سال 1982 با "Une Étrange Affaire" اثر پیر گرانیر-دفر آغاز کرد. . او قبل از تلاش در کارگردانی با ژاک دویلون، لئوس کاراکس کار کرد. او در سال 2001 جایزه نهم اروپا را برای تئاتر دریافت کرد. او بخشی از هیئت داوران شصتمین جشنواره فیلم کن در سال 2007 به ریاست استیون فریرز بود. او در سال 2011 در «Habemus Papam» ساخته نانی مورتی بازی کرد. آخرین فیلمی که میشل پیکولی در آن ظاهر می شود، فیلم Le Goût Des Myrtilles ساخته توماس دی تیرز در سال 2013 است. میشل پیکولی که به چپ متعهد بود، عضو جنبش صلح (کمونیست)، با مواضع خود در برابر جبهه ملی متمایز شد و برای عفو بین الملل بسیج شد. میشل پیکولی در 12 مه 2020 بر اثر سکته مغزی در عمارت خود در سنت فیلبرت-سور-ریسل در ایوره درگذشت. مراسم تشییع جنازه او در Évreux در 19 مه 2020 برگزار می شود، جایی که او سوزانده می شود، خاکسترش در اموال خانواده پراکنده می شود.