مکس اشتاینر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد ماکسیمیلیان راول «ماکس» اشتاینر (۱۰ مه ۱۸۸۸ – ۲۸ دسامبر ۱۹۷۱) آهنگساز اتریشی-آمریکایی موسیقی تئاتر و فیلم بود. او یک کودک نابغه بود که در دوازده سالگی اولین اپرت خود را رهبری کرد و در پانزده سالگی به یک موسیقیدان حرفه‌ای تمام‌وقت تبدیل شد که به آهنگسازی، تنظیم یا رهبری می‌پرداخت. اشتاینر بیش از ۳۰۰ موسیقی متن برای شرکت‌های آر‌کی‌او و برادران وارنر ساخت و برای ۲۴ جایزه اسکار نامزد شد که در سه مورد برنده گردید: «خبرچین» (۱۹۳۵)، «اکنون، کشتی‌ران» (۱۹۴۲) و «از وقتی که رفتی» (۱۹۴۴). علاوه بر موسیقی متن‌های برنده اسکار، برخی از آثار محبوب اشتاینر عبارتند از: کینگ کونگ (۱۹۳۳)، زنان کوچک (۱۹۳۳)، جزل (۱۹۳۸)، کازابلانکا (۱۹۴۲)، جستجوگران (۱۹۵۶)، «یک جای تابستانی» (۱۹۵۹)، و موسیقی متن فیلمی که شاید بیش از هر اثر دیگری به خاطر آن شناخته می‌شود، «بر باد رفته» (۱۹۳۹). او همچنین اولین دریافت‌کننده جایزه گلدن گلوب برای بهترین موسیقی متن اصلی بود که آن را برای موسیقی متن فیلم «زندگی با پدر» به دست آورد. اشتاینر با برخی از مشهورترین کارگردانان تاریخ سینما، از جمله مایکل کورتیز، جان فورد، هاوارد هاکس، ویلیام دیتِرل، ویلیام وایلر، راول والش، جان هیوستون، اروینگ پیکِل، کینگ ویدور و فرانک کاپرا، همکاری مکرر داشت.