ماریا میچی

ماریا میچی (14 مه 1921 - 7 آوریل 1980) یک هنرپیشه مکمل ایتالیایی بود که با روبرتو روسلینی روی دو شاهکار اولیه نئورئالیسم او کار کرد: رم، شهر باز و پائیسا. میچی ابتدا به عنوان تایپیست در یک شرکت حقوقی و سپس به عنوان کارمند در Teatro Quattro Fontane در رم کار کرد. در فصل 1942-1943 در کنار سرجیو توفانو و دیانا توریری مورد توجه قرار گرفت و قطعات کوچکی به او داده شد. منتقد ایرن بیگناردی او را "زنی بسیار نزدیک به مقاومت و حزب کمونیست" خواند. در سال 1948، او با Christian-Jaque در La Chartreuse de Parme کار کرد. او در سپتامبر 1949 با دوک آگوستو تورلونیا ازدواج کرد و دنیای سینما را برای تئاتر ترک کرد، به ویژه با کارگردانی گویدو سالوینی همکاری کرد. این ازدواج در سال 1956 در سن مارینو لغو شد. او در دهه‌های 1960 و 1970 با ساخت 12 فیلم، از جمله آخرین تانگو در پاریس ساخته برناردو برتولوچی و سالون کیتی ساخته تینتو براس، آخرین فیلم او، فعالیت سینمایی خود را از سر گرفت.