جوئل کوهن

جوئل دانیل کوئن (زادهٔ ۲۹ نوامبر ۱۹۵۴) یک فیلمساز آمریکایی است که با برادرش، ایتان کوئن، که با هم به عنوان برادران کوئن شناخته می‌شوند، کار می‌کند. فیلم‌های آن‌ها ژانرها و سبک‌های بسیاری را در بر می‌گیرد که اغلب آن‌ها را واژگون یا تقلید می‌کنند. از جمله تحسین‌شده‌ترین آثار آن‌ها می‌توان به «Blood Simple» (1984)، «بالا بردن آریزونا» (1987)، «Miller's Crossing» (1990)، «بارتون فینک» (1991)، «فارگو» (1996)، «لبوفسکی بزرگ» (1998)، «او برادر»، (2000)، هیچ کشوری برای پیرمردها (2007)، مردی جدی (2009)، سختی واقعی (2010) و در درون لوین دیویس (2013). برادران عموماً فیلم‌هایشان را می‌نویسند، کارگردانی می‌کنند و به طور مشترک تولید می‌کنند. با این حال، به دلیل قوانین، جوئل تنها اعتبار کارگردانی را دریافت کرد در حالی که اتان تنها اعتبار تولید را تا Ladykillers (2004) دریافت کرد. از آن زمان به بعد، آنها به عنوان کارگردان و تهیه‌کننده شناخته می‌شوند و با نام مستعار رودریک جینز، ویرایش‌هایی را به اشتراک می‌گذارند. این دو به طور جداگانه در دهه 2020 کارگردانی را آغاز کردند که نتیجه آن تراژدی مکبث (2021) جوئل، جری لی لوئیس: مشکل در ذهن (2022) اثر اتان و عروسک‌های رانده شده (2024) بود. آنها با هم برای 13 جایزه آکادمی و یک نامزدی فردی نامزد شده اند. آنها بهترین فیلمنامه اصلی برای فارگو و بهترین فیلم، بهترین کارگردانی و بهترین فیلمنامه اقتباسی را برای فیلم «No Country for Old Men» به اشتراک می گذارند. آنها برنده نخل طلایی برای بارتون فینک در جشنواره فیلم کن 1991 شدند. کوئن‌ها برای کارگردان‌های دیگر فیلم‌هایی نوشته‌اند، از جمله «جنایت موج» (۱۹۸۵) سام ریمی، «بیوپیکی ناشکسته» آنجلینا جولی در جنگ جهانی دوم (۲۰۱۴) و «پل جاسوس‌ها» درام جنگ سرد استیون اسپیلبرگ (۲۰۱۵). آن‌ها «بابانوئل بد» (2003) تری زویگاف و «عاشقانه و سیگار» (2005) از جان تورتورو را تولید کردند. ایتن همچنین نویسنده داستان های کوتاه، تئاتر و شعر است. آنها به دلیل علائم تجاری متمایز سبکی خود، از جمله ترکیب ژانر، شناخته شده اند. هیچ کشوری برای پیرمردها، مردی جدی و لوین دیویس در نظرسنجی بی‌بی‌سی ۲۰۱۶ در مورد بهترین فیلم‌های سینمایی از سال ۲۰۰۰ تا کنون گنجانده شد. در سال ۱۹۹۸، موسسه فیلم آمریکا (AFI) فارگو را در بین ۱۰۰ فیلم برتر آمریکایی قرار داد. ریچارد کورلیس درباره Coens نوشت: «ژانرهای قدیمی فیلم مانند بسیاری از پنکیک‌ها را به طرز ماهرانه‌ای ورق می‌زنند و دوباره گرم می‌کنند، آن‌ها آن‌ها را تازه سرو می‌کنند، نه با شربت، بلکه با پوششی از آرسنیک کمیک».