جودی فاستر

آلیشیا کریستین «جودی» فاستر (زادهٔ 19 نوامبر 1962) بازیگر و فیلم‌ساز آمریکایی است. او افتخارات متعددی از جمله دو جایزهٔ اسکار، سه جایزهٔ بفتا، سه جایزهٔ گلدن گلوب و یک جایزهٔ انجمن بازیگران فیلم را کسب کرده است. او همچنین برای فعالیت‌هایش به عنوان تهیه‌کننده و کارگردان، نامزد دریافت جایزهٔ امی ساعات پربیننده شده است. از دیگر افتخارات متعدد او می‌توان به دریافت جایزهٔ سیسیل بی. دمیل گلدن گلوب در سال 2013، ثبت ستاره در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود در سال 2016 و دریافت نخل طلای افتخاری جشنواره فیلم کن در سال 2021 اشاره کرد. فاستر فعالیت حرفه‌ای خود را در کودکی به عنوان مدل و سپس به عنوان ستاره‌ای نوجوان در فیلم‌های مختلف دیزنی از جمله «ناپلئون و سامانتا» (1972)، «جمعه عجیب» (1976) و «کاندل‌شو» (1977) آغاز کرد. او در کمدی-درام مارتین اسکورسیزی با عنوان «آلیس دیگر اینجا زندگی نمی‌کند» (1974) به ایفای نقش پرداخت و سپس در «راننده تاکسی» (1976) بار دیگر با او همکاری کرد؛ نقشی که نامزدی جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را برایش به همراه داشت. از دیگر فیلم‌های دوران آغازین فعالیت او می‌توان به «تام سایر» (1973)، «باگزی مالون» (1976)، «دختر بچه‌ای که پایین کوچه زندگی می‌کند» (1976)، «کارنی» (1980) و «روباه‌ها» (1980) اشاره کرد. فاستر پس از حضور در دانشگاه ییل، مسیر حرفه‌ای خود را به سوی نقش‌های اصلی و بزرگسالانه تغییر داد و با ایفای نقش یک قربانی تجاوز در «متهم» (1988) و بازی در نقش کلاریس استارلینگ در «سکوت بره‌ها» (1991)، برندهٔ دو جایزهٔ اسکار شد. او همچنین برای بازی در فیلم «نل» (1994) نامزد دریافت این جایزه شد. از دیگر فیلم‌های برجستهٔ او می‌توان به «سامرزبی» (1993)، «ماوریک» (1994)، «تماس» (1997)، «آنا و شاه» (1999)، «اتاق پناهگاه» (2002)، «نقشه پرواز» (2005)، «نفوذی» (2006)، «شجاع» (2007)، «جزیره نیم» (2008)، «کشتار» (2011)، «ایلیزیم» (2013)، «هتل آرتمیس» (2018) و «موریتانیایی» (2021) اشاره کرد. او نخستین تجربهٔ کارگردانی سینمایی خود را با فیلم «تِیت کوچک» (1991) رقم زد و پس از آن فیلم‌هایی چون «تعطیلات در خانه» (1995)، «سگ آبی» (2011) و «هیولای پول» (2016) را کارگردانی نمود. او شرکت تولید فیلم خود با نام Egg Pictures را در سال 1992 تأسیس کرد. او دو جایزهٔ امی ساعات پربیننده را برای تهیه‌کنندگی «The Baby Dance» (1999) و کارگردانی قسمتی از سریال «نارنجی همان سیاه است» با عنوان «Lesbian Request Denied» در سال 2014 به دست آورد. او همچنین قسمت‌هایی از سریال‌های Tales from the Darkside، «خانه پوشالی»، «آینه سیاه» و Tales from the Loop را کارگردانی کرده است. گرایش جنسی فاستر در سال 1991 به موضوعی برای بحث‌های عمومی تبدیل شد؛ زمانی که نشریاتی چون OutWeek و The Village Voice در اعتراض به همجنس‌گراهراسی و تراجنس‌هراسی ادعایی در فیلم «سکوت بره‌ها»، مدعی شدند که او یک لزبین است. او در سال 2007 در سخنرانی خود در مراسم صبحانهٔ «زنان در سرگرمی» هالیوود ریپورتر که به تجلیل از او اختصاص داشت، رابطهٔ 14 ساله‌اش با Cydney Bernard را علناً تأیید کرد. در سال 2013، او پس از دریافت جایزهٔ سیسیل بی. دمیل در 70th دورهٔ جوایز گلدن گلوب، در سخنرانی خود به تصمیمش برای آشکارسازی پرداخت؛ رویدادی که سبب شد بسیاری از رسانه‌های خبری او را همجنس‌گرا توصیف کنند. برخی منابع اشاره کردند که او در سخنرانی‌اش از واژه‌های «گی» یا «لزبین» استفاده نکرده بود.