ژان کلود برایالی

ژان-کلود بریالی (۳۰ مارس ۱۹۳۳ – ۳۰ مه ۲۰۰۷) بازیگر و کارگردان فیلم فرانسوی بود. بریالی در اومال (اکنون سور الگوزلان)، الجزایر فرانسه، جایی که پدرش در ارتش فرانسه خدمت می‌کرد، به دنیا آمد. بریالی در سال ۱۹۴۲ به همراه خانواده‌اش به فرانسه قاره‌ای نقل مکان کرد. او از فارغ‌التحصیلان پریانه ملی نظامی بود. زمانی که ۲۱ سال داشت، برای کار به عنوان بازیگر به پاریس رفت. بریالی در سال ۱۹۵۶ اولین نقش خود را در فیلم کوتاه «Le coup du berger» (مات احمق) ساخته ژاک ریوت ایفا کرد. تا اواخر دهه ۱۹۵۰، او به یکی از پرکارترین بازیگران موج نو فرانسه و یک ستاره تبدیل شده بود. او در فیلم‌های کارگردانان موج نو مانند کلود شابرول (Le Beau Serge, 1958; Les Cousins, 1959)، لوئی مال (Ascenseur pour l'échafaud, 1958; Les Amants, 1958)، François Truffaut (Les 400 Coups, 1959)، Jean-Luc Godard, (Une femme est une femme, 1961)، اریک رومر (زانوی کلر، ۱۹۷۰)، و همچنین در فیلم‌های فیلمسازان دیگری مانند ژان رنوآ (النا و مردان، ۱۹۵۸)، راجر وادیم (دایره، ۱۹۶۴)، فیلیپ دو بروکا (Le Roi de cœur, 1966)، لوئیس بونوئل (Le Fantôme de la liberté, 1974)، و کلود لولوژ (Robert et Robert, 1978). در سال ۲۰۰۶، او در آخرین نقش خود، در فیلم تلویزیونی «مونتسینیور مکس» به کارگردانی گابریل آگیون، در نقش شخصیت اصلی ظاهر شد. گودار او را «کری گرانت فرانسوی» توصیف کرد، در حالی که به گفته خود بریالی، «الگوهای زندگی» او بازیگر ساشا گیتری و کارگردان ژان کوکتو بوده‌اند. بریالی کارگردانی تعدادی از فیلم‌ها، از جمله «اگلانتین» در سال ۱۹۷۱ را بر عهده داشت که تا حدودی از خاطرات خودش از یک کودکی شاد در شامبله در کنار پدربزرگ و مادربزرگش الهام گرفته بود، و «لِوِلتو کلُو» (پنجره‌های بسته) در سال ۱۹۷۲. او مالک رستوران «لورانژری» در جزیره سن لوئی بود؛ او همچنین به عنوان مجری تلویزیون، خواننده و مجری رادیو نیز فعالیت کرده بود. بریالی در جریان معرفی یکی از کتاب‌هایش، خود را این‌گونه توصیف کرد: «من پسری هستم که آنقدر خوش‌شانس بوده که در زندگی کاری را انجام دهد که دوست دارد». بریالی در سال ۱۹۵۹، یک عمارت در شهرک مونتیون، نزدیک پاریس، خریداری کرد. او در آنجا بسیاری از دوستانش از دنیای سینما و تئاتر، مانند ژان ماره، پیر اردیتی و رومی شنایدر را که در جریان تولید فیلم «کریستین» در سال ۱۹۵۸ با او آشنا شده بود، پذیرایی و سرگرم می‌کرد. شنایدر، پس از تصادف مرگبار پسرش دیوید در سال ۱۹۸۱، در خانه بریالی «پناهگاهی از دست پاپاراتزی‌ها» یافت. خواننده فرانسوی، باربارا، اغلب پشت پیانو می‌خواند. ژان-پی‌یر ملویل، کارگردان، از این عمارت برای فیلم‌برداری صحنه‌های پایانی فیلم جنایی خود در سال ۱۹۷۰ به نام «دایره سرخ» (Le Cercle Rouge) استفاده کرد، جایی که آلن دلون و ایو مونتان توسط پلیس کشته می‌شوند. بریالی در کتاب‌هایش، یعنی اثر خودزندگی‌نامه‌ای «رودخانه میمون‌ها» (۲۰۰۰) و خاطرات «فراموش کردم به شما بگویم» (۲۰۰۴)، فاش کرد که دوجنس‌گرا بوده است. ...