هنری دکا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد آلن دوکای (۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۱۵ – ۷ مارس ۱۹۸۷) به عنوان فیلمبردار، شهرت خود را زمانی به دست آورد که به عنوان مهندس صدا و تدوینگر صدا وارد صنعت سینما شد. او در طول جنگ جهانی دوم در ارتش فرانسه عکاس خبری بود. پس از جنگ، او ساخت فیلم‌های مستند کوتاه را آغاز کرد و به کارگردانی و فیلم‌برداری فیلم‌های صنعتی و تجاری پرداخت. در سال ۱۹۴۷ او اولین فیلم بلند خود را ساخت. دکای ارتباط تنگاتنگی با کارگردانانی دارد که تأثیر زیادی بر موج نو فرانسه داشتند یا بخشی از آن بودند. این افراد شامل ژان-پی‌یر ملویل، لوئی مال و کلود شابرول هستند. دکای برای اولین بار به عنوان فیلمبردار با ملویل روی فیلم «سکوت دریا» (۱۹۴۹) کار کرد. دکای همچنین صدا را تدوین و میکس کرد. اگرچه دکای با ملویل روی فیلم «بچه‌های وحشتناک» نیز کار کرد، که به گفته ویلیامز (۱۹۹۲، صفحه ۳۳۳) «...این اثر را دقیق‌تر باید به عنوان نمایش خیره‌کننده‌ای از امکانات سینمایی اقتباس وفادارانه ادبی در دستان یک کارگردان بااستعداد دانست، به گفته ماری (ص ۸۸) این کار دوربین متمایز او در فیلم «باب له فلامبوار» بود که توجه منتقدان «کایه» را به خود جلب کرد. ماله او را برای دو فیلم اول خود و شابرو برای سه فیلم اولش استخدام کردند. آنها خوش‌شانس بودند زیرا دکای در آن زمان به دلیل شرکت در فیلمی انتقادی درباره جنگ کره، به سختی می‌توانست کار پیدا کند و بسیاری او را به طور غیررسمی طرد کرده بودند. تا زمانی که دکای برای فرانسوا تروفو در فیلم «چهارصد ضربه» کار کرد، شهرت یافته بود، و این بدان معنا بود که او بیشترین دستمزد را در آن فیلم دریافت می‌کرد. تمایل دکا به نور طبیعی، توانایی‌اش در کار با سرعت بالا و همچنین حساسیت عکاسی عالی‌اش، منجر به همکاری او با رنه کلمان در چندین فیلم از جمله «آفتاب سوزان» (۱۹۶۰) شد. این دکای بود که «...دوربین را از سه‌پایه ثابتش آزاد کرد. او با حمایت از ملویل، مال، شابرو و تروفو، موج نو را ممکن ساخت.» (ماری، ۲۰۰۳، ص ۸۹)