هتی مک‌دنیل

هتی مک‌دانیل (10 ژوئن 1893 - 26 اکتبر 1952) بازیگر آمریکایی بود که ایفای نقش «مامی» در فیلم «بربادرفته» (1939) جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را برایش به ارمغان آورد و او را به نخستین فرد سیاه‌پوستی تبدیل کرد که برنده جایزه آکادمی شد. مک‌دانیل پس از آنکه در اوایل دهه 1910 به‌عنوان خواننده در گروه موسیقی فعالیت کرد، نخستین بار با نقش یک خدمتکار در فیلم The Golden West (1932) قدم به عرصه سینما گذاشت. کاراکترهای خدمتکار-مامی او به‌مرور خودسرتر و جسورتر شدند؛ ویژگی‌ای که نخستین بار در فیلم Judge Priest (1934) خود را نشان داد و در فیلم Alice Adams (1935) کاملاً برجسته شد. در این فیلم، به کارگردانی جرج استیونز و با همراهی و حمایت ستاره آن یعنی کاترین هپبورن، او آشکارا نشان می‌دهد که بهایی برای شأن‌طلبی‌های متظاهرانه کارفرمایانش قائل نیست. در فیلم The Mad Miss Manton (1938)، شخصیتی که او نقشش را بازی می‌کند رسماً کارفرمای سرشناس و مرفه خود، باربارا استانویک، و دوستان ازخودراضی‌اش را به باد سرزنش می‌گیرد. این مسیر تا بزرگ‌ترین نقش دوران حرفه‌ای مک‌دانیل، یعنی مامی در فیلم «بربادرفته» (1939) امتداد یافت. مامی از جهات گوناگون، از بیشتر سفیدپوستانی که دور و برش بودند در مرتبه بالاتری قرار داشت. متأسفانه از آن نقطه به بعد، نقش‌های مک‌دانیل سیری نزولی پیدا کرد و کاراکترهای او روزبه‌روز فرودست‌تر و پیش‌پاافتاده‌تر شدند. مک‌دانیل در دهه‌های 1930 و 1940 در برنامه‌های رادیویی «Amos and Andy» و ادی کانتور حضور یافت، نقش اصلی نمایش رادیویی اختصاصی خود با عنوان «Beulah» (1947-51) را بازی کرد و همین نقش را در نسخه تلویزیونی آن (Beulah، 1950) نیز به نمایش گذاشت.