ارنست هالر

ارنست جیکوب هالر (۳۱ مه ۱۸۹۶ – ۲۱ اکتبر ۱۹۷۰) فیلمبردار آمریکایی بود. او بیشتر به‌خاطر مشارکت در فیلم «برباد رفته» (۱۹۳۹) و روابط حرفه‌ای نزدیک با بازیگران برجستهٔ آن زمان، مانند بت دیویس، جوآن کراوفورد و اینگرید برگمان، شناخته می‌شد. هالر در مجموع هفت بار نامزد جایزهٔ اسکار شد و یک بار برای بهترین فیلم‌برداری برندهٔ این جایزه گردید. هالر حرفه خود را به عنوان فیلمبردار با دستیاری بیلی بیتزر، فیلمبردار بزرگ دی. دبلیو. گریفیث، آغاز کرد. او سپس به شرکت برادران وارنر پیوست. از جمله آثار شناخته‌شده هالر می‌توان به «رودخانه خسته» (۱۹۲۸)، «گشت سپیده‌دم» (۱۹۳۰)، «ثروتمندان همیشه با ما هستند» (۱۹۳۱) — فیلمی که در آن برای اولین بار از بت دیویس فیلم‌برداری کرد —، «امپراتور جونز» (۱۹۳۳) و «خطرناک» اشاره کرد. (۱۹۳۵). در سال ۱۹۳۸، هالر برای فیلم جیزبل اولین نامزدی خود را در جوایز آکادمی برای بهترین فیلم‌برداری دریافت کرد. این موفقیت توجه دیوید او. سلزنیک را به خود جلب کرد که از کار هالر در فیلم «یزبل» چنان تحت تأثیر قرار گرفته بود که او را از شرکت برادران وارنر قرض گرفت تا در فیلم «بر باد رفته» (۱۹۳۹) همکاری کند، فیلمی که اولین و تنها اسکار هالر را برای بهترین فیلم‌برداری به ارمغان آورد. هالر پنج نامزدی دیگر برای جایزه اسکار داشت، برای فیلم‌های «All This, and Heaven Too» (۱۹۴۰)، «Mildred Pierce» (۱۹۴۵)، «The Flame and the Arrow» (۱۹۵۰)، «What Ever Happened to Baby Jane?» (۱۹۶۲)، و «Lilies of the Field» (۱۹۶۳). هالر در ابتدا در سال ۱۹۶۵ بازنشستگی خود را اعلام کرد اما به درخواست کارگردان جیمز گلدستون برای فیلم‌برداری دومین قسمت آزمایشی از اپیزود «جایی که هیچ انسانی پیش از این نرفته است» از سریال «پیشتازان فضا»، در ژوئیه ۱۹۶۵ به طور موقت از بازنشستگی خود بیرون آمد. او در ۲۱ اکتبر ۱۹۷۰ در سن ۷۴ سالگی در یک تصادف رانندگی در مارینا دل ری، کالیفرنیا کشته شد.