الن برستین

الن برستین (متولد ادنا رائه گیلولی؛ ۷ دسامبر ۱۹۳۲) یک هنرپیشه آمریکایی است. او که به خاطر ایفای نقش زنان پیچیده در درام شناخته شده است، جوایز متعددی از جمله یک جایزه آکادمی، یک جایزه تونی، و دو جایزه پرایمتایم امی دریافت کرده است که او را به یکی از معدود بازیگرانی تبدیل کرده است که به «تاج سه گانه بازیگری» دست یافته است. او همچنین یک جایزه بفتا و یک جایزه گلدن گلوب دریافت کرده است. برستین اولین بازیگری خود را در برادوی در بازی منصفانه در سال 1957 انجام داد و سپس جایزه تونی را برای بهترین بازیگر زن در یک نمایشنامه برای همان زمان، سال آینده (1975) برد. او جایزه آکادمی بهترین بازیگر زن را در نقش بیوه آلیس هایت در درام عاشقانه مارتین اسکورسیزی به نام آلیس دیگر اینجا زندگی نمی‌کند (1974) دریافت کرد. دیگر نقش‌های نامزد اسکار او در «آخرین نمایش تصویر» (1971)، «جن‌گیر» (1973)، «همان زمان، سال بعد» (1978)، «رستاخیز» (1980)، و «مرثیه‌ای برای یک رویا» (2000) بودند. از دیگر فیلم‌های برجسته او می‌توان به «هری و تونتو» (1974)، «چگونه یک لحاف آمریکایی بسازیم» (1995)، «اسرار الهی خواهرخواندگی یا یاا» (2002)، «دبلیو» (2008)، «بین‌ستاره‌ای» (2014)، «عصر آدالین» (2015)، «دوران زن» (2015)، او جایزه Primetime Emmy را برای نقش مهمان در درام قانونی NBC Law & Order: Special Victims Unit (2009) و نقش مکمل در مینی سریال سیاسی حیوانات سیاسی شبکه ایالات متحده آمریکا (2013) برد. دیگر نقش‌های او که نامزد جایزه امی شده‌اند عبارتند از «بسته دروغ‌ها» (1988)، «خانم هریس» (2005)، «عشق بزرگ» (2008)، «روز پیش‌نویس»، «گل‌هایی در اتاق زیر شیروانی» (هر دو در سال 2014)، و «خانه پوشالی» (2016). از سال 2000، او رئیس استودیوی بازیگران، یک مدرسه نمایش در شهر نیویورک بوده است. در سال 2013، او به خاطر کار روی صحنه به تالار مشاهیر تئاتر آمریکا راه یافت.