دنیل دی-لوئیس

سر دنیل مایکل بلیک دی لوئیس (زاده ۲۹ آوریل ۱۹۵۷) یک بازیگر دوگانه انگلیسی و ایرلندی است. او که اغلب به عنوان یکی از بزرگترین بازیگران تاریخ سینما توصیف می‌شود، جوایز متعددی از جمله سه جایزه آکادمی، چهار جایزه بفتا، سه جایزه انجمن بازیگران سینما و دو جایزه گلدن گلوب را دریافت کرده است. در سال 2014، دی لوئیس نشان شوالیه را برای خدمات درام دریافت کرد. دی لوئیس که در لندن به دنیا آمد و بزرگ شد، پیش از پذیرفته شدن در مدرسه تئاتر بریستول اولد ویک، که به مدت سه سال در آن حضور داشت، در تئاتر ملی جوانان روی صحنه برتر بود. علیرغم آموزش سنتی‌اش در بریستول اولد ویک، او به‌عنوان یک هنرپیشه متد در نظر گرفته می‌شود که به‌خاطر ارادت مداوم و تحقیق درباره نقش‌هایش شناخته می‌شود. او که از زندگی خصوصی خود محافظت می کند، به ندرت مصاحبه می کند و بسیار اندک در انظار عمومی ظاهر می شود. دی لوئیس در بیشتر اوایل دهه 1980 بین تئاتر و فیلم جابه جا شد و به شرکت رویال شکسپیر پیوست و در نقش رومئو مونتاگ در رومئو و ژولیت و فلوت در رویای یک شب نیمه تابستان بازی کرد. او در سال 1989 با ایفای نقش در هملت در تئاتر ملی لندن، پس از شکسته شدن در صحنه ای که شبح پدر هملت در مقابل او ظاهر می شود، در اواسط اجرا صحنه را ترک کرد - این آخرین حضور او روی صحنه بود. پس از نقش‌های مکمل در گاندی (1982) و فضل (1984)، او به خاطر بازی‌های موفقیت‌آمیزش در لباس‌شویی زیبای من (1985)، اتاقی با منظره (1985)، و سبکی غیرقابل تحمل وجود (1988) مورد تحسین قرار گرفت. او سه جایزه آکادمی بهترین بازیگر مرد را برای نقش‌های کریستی براون در پای چپ من (1989)، سرمایه‌دار نفتی در «خون خواهد بود» (2007) و آبراهام لینکلن در «لینکلن» (2012) دریافت کرد. او برای «به نام پدر» (1993)، «دار و دسته‌های نیویورک» (2002) و «رشته شبح» (2017) نامزد اسکار شد. از دیگر فیلم‌های برجسته می‌توان به «آخرین موهیکان» (۱۹۹۲)، «عصر بی‌گناهی» (۱۹۹۳)، «بوشه» (۱۹۹۶)، و «بوکسور» (۱۹۹۷) اشاره کرد. او دو بار از بازیگری بازنشسته شد، از سال 1997 تا 2000، زمانی که حرفه جدیدی را به عنوان شاگرد کفاش در ایتالیا آغاز کرد و از سال 2017 تا 2024.