کلینت ایستوود

کلینتون «کلینت» ایستوود جونیور (زادهٔ 31 مه 1930) بازیگر، کارگردان، تهیه‌کننده، آهنگساز بازنشسته و سیاستمدار پیشین آمریکایی است. پس از نقش‌آفرینی تحول‌آفرین او در سریال تلویزیونی «روهاید» (1959–65)، ایستوود در دههٔ 1960 با بازی در نقش «مرد بی‌نام» در سه‌گانهٔ دلار سرجو لئونه در ژانر وسترن اسپاگتی («به خاطر یک مشت دلار»، «به خاطر چند دلار بیشتر» و «خوب، بد، زشت») به شهرت جهانی رسید؛ او سپس در دهه‌های 1970 و 1980 در مجموعه فیلم‌های «هری کثیف» («هری کثیف»، «نیروی مگنوم»، «مجری»، «ضربه ناگهانی» و «استخر مرده») در نقش بازرس هری کالاهان از اداره پلیس سان‌فرانسیسکو به ایفای نقش پرداخت. این نقش‌ها در کنار چندین نقش‌آفرینی دیگر او در قالب افسران پلیس سرسخت، رک‌گو و قاطع، او را به نمادی ماندگار و فرهنگی از مردانگی تبدیل کرده است. ایستوود برای آثارش در فیلم‌های «نابخشوده» (1992) و «محبوب میلیون دلاری» (2004) برندهٔ جوایز اسکار بهترین کارگردانی و تهیه‌کنندگی بهترین فیلم شد و نامزدی جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را نیز به دست آورد. این فیلم‌ها به‌ویژه، در کنار دیگر آثاری چون «میستی را برایم بنواز» (1971)، «جوزی ولز یاغی» (1976)، «سوارکار رنگ‌پریده» (1985)، «در خط آتش» (1993)، «پل‌های مدیسون کانتی» (1995) و «گرن تورینو» (2008)، همگی موفقیت تجاری، تحسین منتقدان یا هر دو را کسب کرده‌اند. تنها فیلم‌های کمدی کارنامهٔ ایستوود «از هر راهی جز راه مستقیم» (1978) و دنبالهٔ آن «از هر راهی که می‌توانی» (1980) بوده‌اند؛ این دو اثر علی‌رغم مواجهه با نقدهای منفی گسترده، با در نظر گرفتن نرخ تورم، پرفروش‌ترین فیلم‌های دوران فعالیت حرفه‌ای او محسوب می‌شوند. ایستوود کارگردانی اغلب فیلم‌هایی را که خود نقش اصلی‌شان را بازی کرده بر عهده داشته است، اما آثاری را نیز ساخته که خود در آن‌ها ایفای نقش نکرده است؛ از جمله «رودخانه مرموز» (2003) و «نامه‌هایی از ایوو جیما» (2006) که برای آن‌ها نامزد جوایز اسکار شد، و «بچه جایگزین» (2008) که نامزدی جوایز گلدن گلوب را به دست آورد. او به‌ویژه در فرانسه مورد تحسین گستردهٔ منتقدان قرار گرفته است، از جمله برای چند مورد از فیلم‌هایش که در ایالات متحده با نقد منفی روبه‌رو شده بودند؛ همچنین دو نشان از بالاترین افتخارات فرانسه به او اعطا شد: در سال 1994 نشان هنر و ادب (Ordre des Arts et des Lettres) و در سال 2007 نشان لژیون دونور (Légion d'honneur). در سال 2000 نیز جایزهٔ شیر طلایی جشنواره فیلم ونیز در ایتالیا برای یک عمر دستاورد هنری به او اهدا شد. ایستوود از سال 1967 کمپانی فیلم‌سازی خود به نام مالپاسو (Malpaso) را تأسیس کرد که بخش عمده‌ای از فیلم‌های او را تولید کرده است. او همچنین از سال 1986 تا 1988 به‌عنوان شهردار مستقل و غیرحزبی شهر Carmel-by-the-Sea در کالیفرنیا خدمت کرد. ایستوود از پنج زن صاحب هفت فرزند است، هرچند تنها دو بار ازدواج کرده است. ایستوود به عنوان یک علاقه‌مند جدی صدا و موسیقی، با سبک جاز نیز پیوند دیرینه‌ای دارد و در چندین فیلم به همراه پسر بزرگش، کایل ایستوود، به ساخت و اجرای قطعات موسیقی پرداخته است. در تاریخ 1 ژوئن 2026، خبر بازنشستگی او توسط پسرش، کایل ایستوود، تأیید شد.